Leihotik

Atsegin zuen bakarrik bidaiatzea. Trenez, autobusez, kotxez... berdin zion. Entzungailuetan musika jarri eta leihotik begiratzea plazerra zen berarentzat.

Ez zituen bidaia oso luzeak egiten normalean, eta jakin bazekien ordu batzuk beranduago joandako bidetik itzuliko zela.

Baina leihotik begiratzen zuenean amets egiten zuen egunen batean ez zuela joan-etorriko txartelik hartuko, eta hegan egingo zuela. Sasi guztien gainetik, libre izango zela.

Nahiz eta espiral itogarriak ez zuela irentsiko hitz eman zion bere buruari, egunerokotasunak jan zuen. Barruan zegoen, bera ere konturatu zen horretaz, baina ez zuen heldulekurik ikusten.

Harrapatuta zegoen, eta bere besoek ez zuten indarrik korrontearen aurka borrokatzeko.

Sufrimendua...

Sufrimendua, mina, hotza, izotza...
Sentimenduak ezabatu nahi dizkigute.
Baina hauek ezabatzea ez da gauza erraza.
Sentimenduek ez dute gure egungo "ctrl+alt+supr" alfabetoa ulertzen.
Norberaren erraietako barrenean errotutako maitasun, berotasun, goxotasun eta sentimenduek irabazi ohi dute gehienetan.
Baina sufrimendua uxatzeko dependentzia eta loturen haustura edo galeran omen dago gakoa.
Nahia eta beharra gauza bera ez direla ohartzean omen dago gakoa.

-Xaukenaxauk-

Bidebarrietan...

Emakumea, zer daukan bihotzean, izotza? Sartu garenetik estudio gela honetan, Kanten Arrazoimen Puruaren Kritika aztertzen, ez dun nire begiradei kasurik ere egin, nire albotik pasatzen haiz ni beraren begietan begirada jartzea merezi ez duen burdin forjatuzko estatua banintz bezala. Hori al da estudioa eta filosofia? Atenea birjinaren apaizgoa?

Areago, liburutegi artifiziotsu honen munstroaren sabelean sartzera eta kontaktu edo laztan ñimiñoena ez izatera kondenatu naun hi, kondenatu dit Kantek. Hankako muskuluen atrofiatzean, atzamarren gehiegizko estimulazioa, besoak argal, birikak eztul egile eta azala zurbila, hori al da kantiarra izatea?

Haatik, nire birikek nahi dute beraien kutxaren osotasuneraino zabaltzea, burdinola batetako hauspoak bihotzaren labean su gorriena irazekikotan, eta maite haudala, ez poetek diñoten bezala, baizik eta txakurrek maite duten antzera, oihukatzea eta zaunkatzea estante eta liburu kaiola honen isiltasunarekin akabatzearren. Bidebarrieta ikaraturik! Halere, esan behar didan morroi beroa naizela, arraza Mediterraneokoagoen garra daukadala gorputzean piztuta.

Baina, hik, andrea, Ipar Poloko glaziar hotzenaren izotz ezkatak ditun hire bihotza ezkutatzen!

Azalekoa

Laztanak hemendik, muxuak handik. Emaidazu besarkada bat, arren. Maitasun idilikorik gabeko sexuak asetu egiten zuen, azalaz barneragoko sentimendurik gabe. Nahikoa zuen hori bere beharrei jaten emateko, maitatua izatearen sentipena benetakoa zela sinisteko, momentu batez behintzat.

Nahiago zuen hala izatea, inor mintzeko arriskurik ez izateko.

Nahiago zuen hala izatea, inork bera mintzeko aukeren zirrikitu guztiak estaltzeko.

Margozten...

...zuen bakoitzean ahotsek esaten zioten zein zen marrarik ederrena, zein zen kolorerik biziena, zein zen zertzeladarik zuhurrena. Magia egiten zuen pintzelarekin. Mirariaren mesedea eskaini zioten aingeruek bere eskuei. Bizitzak hain gogor kolpatu izan ez balu agian jenio zoro beharrean artista ospetsu behar lukeen; batek daki. Baina berak misio bat zeukan, ahotsek agindu zioten, eta ahotsek ez zuten inoiz gezurrik esaten. Margoztu! Margoztu! Eta berak aingeruen hitza sinesten zuen. Miraria lientzoa eta lientzoaren miraria begi aurreko ikuskizuna. Izatearen agerpena, agerpen misteriotsua, izatea bera bezala. Belarrietan agertzen zitzaion eta pintzelak ematen zion presentzia. Hitzik ez zuen behar. Izateak ez du hitzen beharra; izatearen egia, artea.

-Eguzkiñe B.-

Hizkuntzek ez daukate...

inor ezertara derrigortzeko ahalmenik
inor baztertu edo gutxiesteko ahalmenik
ideologia propio bat izateko ahalmenik
inorengandik ezer espero izateko ahalmenik
inorenganako aurreiritzirik izateko ahalmenik
hitz egiteko ahalmenik

Ahalmen guzti hauek gizakiok dauzkagu eta geuk erabiltzen eta erabili ahal ditugu.

-J-

Pandemonium

Gaur nire identidad nacional-a berriz indarrean jartzera joan naiz, esan gura dut Documento de Identidad Nacional-a joan naizela berriz indarrean jartzera. Policia Nacional-aren egoitzara heldu naizenean, begia jo nau zerbaitek: karneta egiteko bi ilarek. Batean, hainbat herrialdeko atzerritarrak, bestean, bertakoak. Guztiek ilara batean zein bestean goizeko zazpietan logaleaz eduki daitekeen aurpegi garbienarekin. Eta zein ilaran jarri behar dut? Egingo al didate identidad nacional honen konplize?-norbaitek norbaiti nire buruan.

Hasteko bururatu zitzaidana ez zen ez biderik, ez zilegi: amorruzko gorrotoa. Gero, ideia hobeago bat otu zitzaidan: amorruzko amodioa. Enpedoklesek mundua bi sorburu horiekin azaltzen zuen, hain zuzen, amodioa eta gorrotoa, indar bateratzaile eta barreiatzailea. Hala, pellokeria hauetaz arduraturik erabaki nuen poetikoa izango litzatekeela han bi ilaratan geunden pertsonak situazio zehatz horretatik at berriz elkartzea sutondo baten inguruan afaltzen. Su-lagun bakoitzak bere lurraldeko jaki, alkohol eta drogak ekarriko lituzke, partekatu eta bere kultura gastronomiko eta psikotropikora hurbilduko luke bestea: hachish, harepa, yuca, zerbeza, ahuakate, patata-tortilla, kinoto, chinese noodles, paella, cocaina, ardoa, hayaguasca, whisky, mango, alfajor eta abar. Esku eta hankak mundu osoko musika-tresnekin estimulaturik hasiko litzateke dantzan, sutondoko dantzan, eta hor biluztuko ginateke. Orduan norbaitek, ur kubo bat botako luke sutondora eta katarsi horretan murgildurik sexu orgiastikoa hasiko litzateke kolore gabeko alu eta zakilen jaialdian.

Egunsenti horretatik aurrera, zein ilaran kokatuko lirateke gau horretako ondorengotza? Goiztiria garbitzaile, iraultzaile eta erredentore. Etorkizuneko gauzen orden berria, mulatoa.

Arrangizgañe

"(…)Arranondorako zalpurdia artu ta urten eban, Bilbotik orduan urteten zan lez, Atxurin gora, Miraflores-tik zear, Zubi-barriruntz. (...) Zornotza aldeko baserritarrak ezeutsien garrauzi andirik emoten arrantzalien ondamenari, edo ezebien oraindik ezer jakingo... Ez, ezeuen jakingo; baña jakindakoan be, orduantxe ziarduen legez jardungo euen lanean... Bearrak eragin. Itxasaldeko ondamena gora bera, gauza guztiak euren bidean joango ziran. Bestien naigabeak min emonarren bakotxak geure arretak izan daroaguz...

An ikusten eban Mañasik, aurreratxoago, Anbotoko atxa, gogorra, legorra, arrizko biotzduna, gizonen gauzakaitik ardurarik ezeutsana... (…)

An agiri zan, gañera, Urkiolako baselizea. Baseliza orretan, Done Antonio miragillearen bitartez, ainbat euskaldunen zauriak sendatu zirean, ainbat samiñak ezti biurtu... (…)

Durango aldean bekien nunbait albiste dongea, zerren erri atako gizadi onak izu ta baltz egozan, aldratxoetan, iñoiz ez legezko jardun bizi arduratsuan...

Arrangiz gañean negarrez ikusi euen gure zalpurdikuok bide-ostatuko andrakumetxo bat, ostatu orretan sarri gelditu oizan astodun baten semeak ito ziralata..,

Markiñan barriz guztizko kerizpe ta illuntasun andia idoro ebien; bada Markiñarrak Arranondotarren lagun andiak eidira beti."

AGIRRE, Domingo: Kresala.
1906.

Andrakumetxo hori, kasik seguru, Sebastiana Gisasola Unamunzaga zen, hau da, geure aitaren ama. Arrangizgañe horri Trabaku Goikoa deritxogu gaur egun.

Arrangizgañe

-Angel Zelaieta-